Bay Sessizlik…

Bay Sessizlik,

İnsan bazen parçalanarak değil, çözülerek bütün olur.

Bunu geç anladım.
Herkes bana “güçlü ol”, “toparla kendini”, “dağılma” dedi.
Oysa ben dağılmadım.
Ben yavaş yavaş çözüldüm.

İçimde sıkı sıkıya bağladığım ne varsa birer birer gevşedi.
Birine duyduğum o derin bağlılık, onun bir gün döneceğine olan inanç,
bir ihtimalin peşinde bekleyen yanım…

Hepsi bağdı aslında.
Ve ben o bağları sevgi sandım.

Oysa sevgi, insanı sıkmaz.
Sevgi bekletmez.
Sevgi insanı kendinden uzaklaştırmaz.

Ben çözülürken bunu fark ettim.
Onu kaybetmiyordum sadece kendimi de yanlış yerlerde tutuyordum.

Bir insanın sessizliği, başka bir insanın içinde fırtınaya dönüşüyorsa orada bir denge yoktur.
Orada biri susarak korur kendini, diğeri bekleyerek tüketir.

Ben bekleyen taraftım.

Ve beklemek, sandığım kadar masum değildi.
İnsanı yavaş yavaş eksilten bir şeydi.
Bir gün fark ettim; ben onun gelmesini değil, onun beni seçmesini bekliyordum.

İşte o an çözülme başladı.

Çünkü insan, seçilmediği yerde durabilmek için kendini kandırmak zorunda kalır.
Ben artık kendimi kandıramadım.

Ne büyük bir kırılma oldu, ne de dramatik bir kopuş.
Sadece içimde bir şey sustu.
Ve o sessizlikte,
ilk defa kendimi duydum.

Onu hâlâ seviyor muyum?
Belki evet.
Ama artık o sevgi beni tutmuyor.

Çünkü anladım ki, bütün olmak için birine tutunmak gerekmiyor.
Bazen sadece çözülmek gerekiyor.

Yavaşça, sessizce, kimse fark etmeden…

Ve en çok da kendine geri dönerek.