SESSİZLİĞE

Bay Sessizlik’e…

Seni özlüyorum.

Ama galiba en çok, senin içindeki o yalnız çocuğu özlüyorum.
Kimsenin görmediği, kimsenin sormadığı, duygularını tek başına yaşamayı öğrenmiş o çocuğu…

Onun acısını düşündükçe içim daralıyor.
Küçükken yalnız kalmana, duygularını kimseyle paylaşamamana, içinde biriken o sessiz yükle büyümene dayanamıyorum.

Belki de bu yüzden gitmedim.
Belki de bu yüzden bu kadar kaldım.

Seni değil sadece seni o hale getiren şeyi de sevdim.

Ama şimdi anlıyorum.

Ben senin acını gördüm.
Onu hissettim.
Hatta belki senden bile çok hissettim.

Ama bir şeyi geç fark ettim:

Senin acına bu kadar yaklaşırken,
kendi acımı yalnız bıraktım.

Seni iyileştirmek istedim.
Yanında olayım istedim.
Birinin seni gerçekten görmesini istedim.

Ama gerçek şu ki…

Kimse, bir başkasının çocukluğunu geri yazamaz.

Ne kadar severse sevsin.

Şimdi seni özlüyorum, evet.
Ama bu özlem sadece sana değil.

Bir ihtimale…
Bir “belki”ye…
Bir gün her şeyin iyi olabileceğine olan inanca…

Ve en çok şuna kırgınım:

Senin acına dayanamadım,
ama sen benim acımda durmadın.

Yine de sana kızamıyorum tamamen.
Çünkü seni biraz anlıyorum.

Ama artık kendimi de anlamam gerekiyor.

Belki ilk defa seni değil, kendimi bırakmamayı öğreniyorum.