SESSİZLİĞE MEKTUP

Sen de öyle bir hikâyeydin.

Sana yaklaştığımda sende bir şey vardı: tam adı konmayan ama hissi çok net olan bir şey:
bir varlık, bir çekim, bir sessizlik…

Ama en çok da “gelip gitme” haliydi bu.

Yakınlaştın ama kalamadın ve sonra uzaklaştın.

Bazen gerçekten vardın, bazen sanki hiç yoktun.

Ve ben en çok bu boşlukta kaldım.

Şimdi anlıyorum ki bu bir “seçememe” hali değildi sadece.
Daha çok, aynı anda iki şeyi taşıyamamaktı:

Yakınlığı ve onun ağırlığını.
Sevgiyi ve onun sorumluluğunu.

Bir yanın yaklaşmak istiyordu, bir yanın ise o yakınlığın içinde kalamıyordu.

Ben sende sadece bir insan olmadım.
Bir duygu oldum.

Derinleşen, tamamlanamayan, yarım kalan bir duyguydu bu.

Ve belki de bu yüzden unutulması zor, ama yaşanması zor bir şey olduk.

Biliyorum, başka yerlere de gittin.
Başka seslere, başka temaslara…
Belki hafiflemek için, belki kaçmak için.

Ama bazı bağlar vardır ki hafifletmez, sadece bölünür.

Ben şimdi şunu öğreniyorum:

Bazı insanlar seni seçmediği için gitmez.
Sadece kaldığında kendisiyle kalamıyordur.

Ve bu, benim değerimi azaltmaz.

Senin sessizliğin bana çok şey anlattı.
Ama en çok şunu öğretti:

Gerçek bağ, gidip gelen bir şey değil, içinde kalınabilen bir şeydir.

Ben artık bir şeyi daha biliyorum.

Bir insanın hayatında iz olmak, onun hayatında kalmakla aynı şey değil.

Ve ben iz olmayı kabul ediyorum.
Ama belirsizliğin içinde kaybolmayı değil.