Bay Sessizlik

Çok üzgünüm bu anlatacaklarım için. Çok üzgünüm değiştiremediklerim için. Çok üzgünüm en çok da kalamadığım için.

Bay Sessizlik duygusuz değildin. Duygun hep içinde büyürdü senin. Ama bu duygularla ne yapacağını hiç bilemezdin. Üzüldüğünde sustun, yalnız ağladın. Bunu gözlerinde gördüm. Üzüldüğünde sessizleştin, içine kapandın. İhtiyacın olduğunda geri çekildin, sevdiğinde kendini tuttun. Çünkü bir zamanlar sana da kimse dokunmadı. Gitmek senin için kolay değildi. Ama kalmak en zoruydu. Önce sesin azaldı, sonra cümlelerin. Şimdi de varlığın.

Çok üzgünüm, biliyorum ki ben onun içinde kalanlardan bir şey oldum. Sustuğu anlarda, boşlukta kaldığında, duygularıyla başa çıkamadığında , bir şey eksik hissedildiğinde…

Ben aslında orada bir yerdeyim.

Ama bu geri dönebildiği anlamına gelmez.

Çünkü hissetmek başka taşıyabilmek başkadır.

En acı gerçek,

Bay Sessizlik, sevmediği için gitmedi. Çok hissetti. Ama o hisle kalamadı.

Ve insan bazen en çok taşıyamadığı şeyden gider.