Denizlerden
Esen bu ince hava saçlarınla eğlensin.
Bilsen
Melal-i hasret ü gurbetle ufk-ı şama bakan
Bu gözlerinle, bu hüznünle sen ne dilbersin!

Ne sen,
Ne ben,
Ne de hüsnünde toplanan bu mesa,
Ne de alam-fikre bir mersa,
Olan bu mai deniz
Melali anlamayan nesle aşina değiliz.
Sana yalnız bir ince taze kadın
Bana yalnızca eski bir budala
Diyen bugünkü beşer
Bu sefil iştiha, bu kirli nazar,
Bulamaz sende bende bir mana,
Ne bu akşamda bir gam-ı nermin
Ne de durgun denizde bir muğber
Lerze-i istitar ü istigna.

Sen ve ben
Ve deniz
Ve bu akşam ki lerzesiz sessiz
Topluyor bu-yı ruhunu guya,
Uzak
Ve mai gölgeli bir beldeden cüda kalarak
Bu nefy ü hicre müebbed bu yerde mahkumuz. 💫

obelde #ahmethaşim #hüzün #melâl #çiçeklerim

Melali anlamayan nesil 🪁

“Melali anlamayan nesle aşina değiliz.”
Bu çok güçlü bir ayrım,
biz: derin hissedenler
onlar: yüzeyde yaşayanlar
Melal:İçe işleyen, sebebi tam bilinmeyen bir hüzün, biraz yalnızlık, biraz özlem, biraz da ait olamama.
Yani derinlikli bir ruh hali.

Melali anlamayan nesil: Şairin kastettiği, yüzeyde yaşayan, derin duyguları hissetmeyen, her şeyi basit ve hızlı tüketen insanlar…

Aşina olmak: ait hissetmek, aynı dili konuşmak.
Dolayısıyla tüm cümle
“Biz derin hissedenler, bu yüzeysel insanlarla aynı dili konuşamıyoruz.”

Psikanalitik anlamı: Bu bazen gerçek bir hassasiyet olabilir, ama bazen de yalnızlığı anlamlandırma biçimi olur.

Bugünün “melali anlamayan nesli” nasıl?

Günümüz dünyasında bu dize daha çok şunu anlatıyor:

hız : her şey çabuk tüketiliyor
yüzeysellik : duygular derin yaşanmıyor
dikkat dağınıklığı: uzun süre bir duyguya kalınmıyor
sürekli uyarılma : sessizlik ve içe dönüş zor

Yani derinlik yerine “görüntü” var.

Ve insanlar üzülmekten bile kaçıyor, hemen başka bir şeye geçiyor. Derin hissedenler, yüzeyde yaşayanlarla aynı dili konuşamıyor.