Bay Sessizlik’e…

Bay Sessizlik’e…

Neden sevdim seni?

Bunu kendime kaç kez sordum bilmiyorum.
Ama her defasında aynı yere çıktım:
Çünkü seni sadece olduğun gibi değil,
olabileceğin gibi de sevdim.

Gerçeği değil, ihtimali tuttum.
Ve o ihtimal rüyalarıma kadar sızdı.

Her şeyi rüyamda bile görecek kadar sevdim seni.
Çünkü sen sadece bir insan değildin benim için.
Bir his, bir umut, bir “belki”ydin.

Ve insan en çok
“belki”lere inanırken yanılır.

Neden aldandım bu kadar?

Çünkü görmek istediğim şeyi gördüm.
Çünkü sustuklarını anlam sandım.
Çünkü uzaklığını derinlik sandım.

Ve en çok da…
kendimden verdiğim kadar, senden de var sandım.

⸻

Seni titreyerek beklerken…

Orada yalnızdım aslında.
Ama bunu kabul etmedim.

Beklemek sevgi gibi geldi.
Oysa beklemek bazen
kendi kendine kalmanın başka bir adıymış.

⸻

Peki neden ezip geçtin beni?

Belki gerçekten ezip geçmedin.
Belki sadece…
durmadın.

Ama ben öyle bir yerdeydim ki,
senin geçip gitmen bile
beni parçalamaya yetti.

şimdi anlıyorum:

Sen beni yıkmadın sadece…
Ben seni içimde fazla büyüttüm.